هرگز برای فرندتان رئیس بازی درنیاورید!

هر روز 10 دقیقه وقت ویژه و مخصوص به هر یك از فرزندان خود اختصاص دهید و برای آن نامگذاری كنید مثلا «وقت علی» یا «وقت مریم» و فرزندان بدانند كه این 10دقیقه از وقت شما فقط و فقط به آنها اختصاص دارد. یك‌روز آنها انتخاب كنند كه در این زمان ویژه و 10 دقیقه‌ای چه كارهایی انجام دهند.

و یك روز هم شما تعیین كنید كه در این 10 دقیقه چه كنید. اما در این 10 دقیقه تمام توجه خود را از جان و دل به فرزندتان معطوف دارید. به تلفن‌ها جواب ندهید و تمام حواس خود را در این 10 دقیقه صرف فرزندتان كنید! در این 10 دقیقه 90 درصد از تلاش شما باید صرف برقراری یك ارتباط عاطفی عمیق با فرزندتان شود كه اگر این امر حاصل شود، فقط 10 درصد باید تلاش كنید تا فرزندتان به راحتی اشتباهات و ایرادات خود را بپذیرد و آنها را اصلاح كند.

در مقابل اشتباهات فرزندتان اول از همه خشم خود را كنترل كنید
مهم نیست كه چه اتفاقی افتاده (این اتفاق می‌تواند گرفتن یك نمره بد در مدرسه باشد تا بداخلاقی و بهانه‌جویی كردن و یا امتناع از خوردن شام)، قبل از این كه مداخله كنید و با فرزند خود وارد جر و بحث شوید همیشه قبل از هر چیز سعی كنید كه آرامش خود را حفظ كنید و در حقیقت خود را آرام نمایید و سپس اقدام كنید. در اكثر مواقع، ممكن است فكر كنید مسئله‌ای كه در مورد فرزندتان رخ داده، بدترین مساله است درحالیكه این‌طور نیست. قبل از هر اقدامی، نفس عمیق كشیده و برای آرام كردن خود چند قدم راه بروید و پس از آن كه احساس كردید آرام شده‌اید، می‌توانید اقدام كنید در این هنگام عاقلانه رفتار خواهید كرد نه با خشم و عصبانیت.

در ابتدا یك ارتباط عاطفی با فرزندتان برقرار كنید بعد از او بخواهید كه دستورات شما را اجرا كند
«تنبلی نكن، اسباب‌بازی‌هایت را جمع و جور كن، باید بروی و بخوابی»، این جملاتی است كه مادر از آشپزخانه فریاد می‌زند و به فرزندش می‌گوید! در حالی كه باید این‌گونه رفتار كنید: به اتاق فرزندتان بروید و در جایی كه او قرار گرفته است شما هم در كنار او قرار بگیرید، به كاری كه او در حال انجام دادنش می‌باشد نگاهی بیندازید… ما همیشه توقع داریم فرزندانمان با سرعت و با عجله دستورات ما را انجام دهند. چند دقیقه برای او وقت بگذارید و در كنار او بنشینید و كاری را كه او در حال انجام دادنش می‌باشد تحسین و تایید نمایید. سپس با او در مورد زمان خواب صحبت كنید.

والدین نباید باب گفت‌وگو با فرزندشان را ببندند
اگر فرزند شما بگوید: «از ریاضی متنفرم! من دیگه به مدرسه نمی‌روم!» این احساس خشم تشدید شده حاكی از آن است كه مشكلی برای او پیش آمده است. اگر شما در جواب خشم او بگویید: «به هرحال تو باید به مدرسه بروی و حالا هم برو تكالیفت را انجام بده،» شما باب گفت‌وگو را به روی او بسته‌اید و متوجه نخواهید شد كه چرا وی دچار این احساس خشم و تنفر شده است. به جای آنكه،‌ آنگونه به او جواب دهید بهتر است با گفتن جملاتی مانند: «به نظر می‌رسد كه تو از ریاضی خوشت نمی‌آید، می‌توانی در موردش با من صحبت كنی؟» باب گفت‌وگو با فرزند را باز كرده و به وی این فرصت را بدهید كه احساسات خود را برای شما بازگو كند.

والدین باید اجازه دهند فرزندشان گریه كند
والدین فكر می‌كنند زمانی كه فرزندشان گریه می‌كند باید خیلی سریع گریه او را متوقف كرده و وی را آرام كنند، در حالیكه روش درستی نیست. والدین باید به فرزند خود یاد بدهند كه احساسات بزرگ مانند خشم و عصبانیت، خطرناك نیستند. زمانی كه می‌بینید فرزندتان بسیار عصبانی و پرخاشگر شده، چند دقیقه وقت بگذارید و اول از همه خود را آرام كنید (نكته شماره 2) سپس از طریق همدردی كردن با فرزندتان، او را آرام كنید.

شما به عنوان یك والد باید به نحوی رفتار كنید كه فرزندتان احساس امنیت كرده و بتواند احساس منفی ناشی از خشم و عصبانیت خود را نشان دهد، به او اجازه دهید كه خود را در آغوش شما انداخته و با مهربانی و ملاطفت شما عصبانیت‌اش فروكش كند. اگر او نتوانست احساسات خود را به وضوح بیان كند، شما می‌توانید به او كمك كنید و با گفتن جملاتی مانند: «عزیز دلم، می‌دانم كه ناراحت و عصبانی هستی، منم واقعا از این موضوع ناراحت‌ام، می‌دونم خیلی سخته.»

والدین باید برای خندیدن،‌ زیاد وقت بگذارند
كودكان به خندیدن از ته دل نیاز دارند. حتما برای فرزندتان وقتی را برای بازی‌های خنده‌دار و خنداندن او در نظر بگیرید. خنده كمك می‌كند تا كودكان احساس امنیت كنند و كمك می‌كند تا كودكان برای رفتن به مدرسه و یا مهدكودك راحت‌تر از شما جدا شوند، زیرا احساس امنیت را به دست آورده‌اند. قلقلك دادن كودكان را به منظور خنداندن آنها توصیه نمی‌كنم… زیرا این نوع خندیدن، هدفی را كه می‌خواهیم (احساس امنیت و آرامش) تامین نمی‌كند.